میلاد بابایی؛ از گروه دبیرستان تا تیتراژ ماه عسل و گسل
زندگی و آغاز
میلاد بابایی در سیزدهم فروردین ۱۳۶۸ در تهران به دنیا آمد. بیتوته تاریخ را معادل دوم آوریل ۱۹۸۹ هم نوشته است. نواک، ملووید و ایرتم همین روز و شهر را تکرار کرده‌اند. از نوجوانی گیتار می‌زد. در دبیرستان با محمدرضا رشیدیان گروه md2band را ساخت؛ بیتوته نوشته تراک‌های منتشرشدهٔ گروه توجه گرفت و بعد از چند سال دو دوست جدا شدند. ایرتم ساز تخصصی را گیتار و سال شروع کار را ۱۳۸۸ دانسته است. ملووید ژانر را پاپ-راک و نقش را خواننده و آهنگساز نوشته است. لیسانس مهندسی عمران دارد؛ بیتوته تأکید کرده با وجود بی‌علاقگی به ریاضی فارغ‌التحصیل شد. این جزئیات مسیر را از گروه دانش‌آموزی به پاپ استودیویی تهران می‌برد، نه از کنسرواتوار.
خودش در زندگینامه‌های نواک و بیتوته گفته تمام عشقش موسیقی است و خوانندگی را از آهنگسازی برای دیگران بیشتر می‌خواهد. با این حال سال‌ها دقیقاً همان آهنگسازی برای دیگران ستون درآمد و نام بود. علیرضا آذر پرتکرارترین همکار کلام معرفی شده است. این جفت بعداً روی تیتراژ تلویزیون نشست. جدایی از md2band را منابع نقطهٔ پایان گروه دانسته‌اند نه پایان کار؛ ایرتم نوشته ترانه‌ها و آهنگ‌های زیادی نوشته که ممکن است در آن‌ها نخوانده باشد. یعنی از ابتدا نقش مؤلف چندکاره بوده: گیتار، آهنگ، کلام، بعد صدا. ویبریت پاپ و عربی‌پاپ را هم به ژانر اضافه کرده است؛ این برچسب را باید با احتیاط خواند و با کاتالوگ فارسی تیتراژ و تک‌آهنگ سنجید، نه به‌عنوان مهاجرت ژانری کامل.
آغاز او با بسیاری از خوانندگان صرفاً فایل‌محور فرق دارد چون گروه دبیرستان، تحصیلات عمران، و بعد کارگاه آهنگسازی برای نام‌های بزرگ، سه لایهٔ جدا می‌سازند. رشیدیان در فهرست نواک هنوز در یک همکاری مشترک دیده می‌شود؛ یعنی خط md2band کاملاً پاک نشد. گیتار نوجوانی توضیح می‌دهد چرا بعضی نسخه‌های بعدی «پیانو» یا «آنپلاگد» در کاتالوگ نواک آمده‌اند: بازگشت به بافت کم‌حجم، در برابر تنظیم‌های تلویزیونی ایمان تیموریان.
مسیر هنری
نخستین تیتراژ موفقی که ملووید ثبت کرده «یه نفر» برای برنامهٔ «بعضی‌ها» با اجرای علی ضیا از شبکهٔ یک است. بیتوته و نواک تیتراژ زمستانی همان برنامه را قطعهٔ «جاده سپید» دانسته‌اند: ترانه از علیرضا آذر، تنظیم ایمان تیموریان، ساکسیفون یاشار خسروی، ساز زهی عرفان پاشا. این دو عنوان را باید دو سفارش مرتبط با یک برنامه خواند نه یک قطعه با دو اسم. «یادش بخیر» تیتراژ ویژهٔ شب‌های قدر ماه عسل ۱۳۹۴ است؛ آذر ترانه را سروده و ابیاتی را دکلمه کرده، آهنگ از بابایی و تنظیم از تیموریان است. ایرتم همین تیتراژ ماه عسل ۹۴ را برجسته کرده است. «عاشقت می‌شم» تیتراژ پایانی سریال «گسل» شد و به‌نوشتهٔ ملووید از قسمت سیزدهم روی آنتن رفت. این زنجیره او را به تلویزیون خانواده و مناسبت وصل می‌کند: برنامهٔ گفت‌وگو، ماه عسل، سریال.
همزمان آهنگسازی برای دیگران جریان داشت. بیتوته و نواک محمد اصفهانی، امیر تاجیک، رضا صادقی، فرزاد فرزین و بابک جهانبخش را نام برده‌اند. لینک بالاترین از گفت‌وگوی او نقل کرده که در آن مقطع با احسان خواجه‌امیری، جهانبخش، صادقی و اصفهانی به‌عنوان آهنگساز کار می‌کند و چهار قطعهٔ خودش آمادهٔ انتشار دارد با کلام مهدی ایوبی، علی ایلیا و عاطفه حبیبی، آهنگ دانیال شاکری و خودش، تنظیم امیر عرشیا. در ۱۳۹۶ اعلام کرد دیگر آهنگسازی برای دیگران نمی‌کند و خود را بیشتر خواننده می‌داند؛ خستگی و مشکلات مسیر را دلیل دانست. این چرخش را نواک و بیتوته هر دو ثبت کرده‌اند. معنایش صفر شدن آهنگسازی نیست؛ معنایش اولویت صدا در روایت خود اوست.
ملووید یک آلبوم رسمی به نام «مستند» و بیش از چهل تک‌آهنگ را ذکر کرده است. بیتوته «مستند» و «بهترین روزام» را زیر آلبوم‌ها آورده و تصریح منابع دیگر این است که «بهترین روزام» کالکشن تک‌آهنگ‌های پیشین است. فهرست تک‌آهنگ بیتوته گسترده است: فرار کردم، گسل، اومدی پیشم، امکانش هست، بسپار به من با محمدرضا مقدم، حوالی امروز، پاییز برگشته با حمید گودرزی، خیلی جذابی، اشتباه بود، عاشقت می‌شم، دیوونه، رو اعصاب هم، خواب دیدم با عارف تشکری، سرگیجه، می‌شه بسه، جرم، دلواپسم، قلبم، پیر شدم، یک دقیقه، قصه با امیر عظیمی، همین کارات، بغض، حرف آخر، عشق رو اعصاب، اون منم، منطقی نیست، گفته بودم، باز آ، نا نحس با آذر، حال و روزم خوبه، اذان با آذر، آهنگ آخرم، ادامه دار، حس خواستن تو، فرصت، زبونم لال، یادش بخیر. نواک پرشنونده‌ها را ادامه دار، بانو، چشم سیاه، فرار کردم، کجا بودی تا حالا، حال هر دومون، نقطهٔ امن، اذان، دیوونه و جنگ اعصاب فهرست کرده است. این حجم یعنی کارنامه عمدتاً تک‌قطعه است، با یک آلبوم رسمی و یک مجموعه.
سبک و صدا
هستهٔ سبک پاپ است با سابقهٔ گروه دبیرستان و گیتار. ملووید پاپ-راک هم نوشته است. ویبریت از پاپ و عربی‌پاپ و قطعاتی چون دیوونه‌ام کرد رفت، قسم، بی‌معرفت من، گیج و امکانش هست نام برده است. تیتراژها صدایی روشن و احساسی برای آنتن می‌خواهند؛ «یادش بخیر» با دکلمهٔ آذر لایهٔ مناسبتی می‌گیرد. «جاده سپید» با ساکسیفون خسروی و زهی پاشا به پاپ ارکسترال زمستانی نزدیک می‌شود. تنظیم پرتکرار ایمان تیموریان در تیتراژ، او را به کارگاه پاپ تصویری وصل می‌کند. نسخه‌های پیانو «عاشقت می‌شم» و «حال و روزم خوبه» و آنپلاگد «بی‌معرفت من» در نواک نشان می‌دهند صدا بدون دیوارهٔ تنظیم تلویزیونی هم عرضه شده است.
کلام آذر در تیتراژ و دوئت «نا نحس» و همکاری سه‌گانه با امیرعباس گلاب و آذر در فهرست نواک، زبان را به شعر محاورهٔ ادبی نزدیک می‌کند. عاطفه حبیبی و علی ایلیا در گفت‌وگوی نقل‌شده، تنوع ترانه‌سرا را بعد از انحصار نسبی آذر نشان می‌دهند. بابایی خودش آهنگ می‌سازد و گاه ترانه می‌گوید؛ یعنی مؤلف کامل در بخشی از کاتالوگ است و سفارش‌گیر در بخشی دیگر. چرخش ۱۳۹۶ از آهنگسازی برای دیگران به خوانندگی، از نظر سبک یعنی انرژی کارگاه را از صدای اصفهانی و صادقی به صدای خودش برگرداند. «جنگ اعصاب» و «رو اعصاب هم» عنوان‌هایی‌اند که ضرب و خطاب عصبی را کنار عاشقانهٔ نرم تیتراژ می‌گذارند. «اذان» با آذر وجه مناسبتی را جدا از ماه عسل ادامه می‌دهد.
تفاوت با پاپ صرفاً کلابی در همین نوسان است: از تیتراژ قدر تا تک‌آهنگ اعصاب. راک در برچسب ملووید بیشتر به انرژی گیتار و گروه نوجوانی اشاره دارد تا به آلبوم راک. عربی‌پاپ ویبریت را باید با شنیدن قطعات مشخص سنجید؛ کاتالوگ فارسی تلویزیون و نواک ستون معرفی باقی می‌ماند. در مجموع صدا برای پاپ احساسی تهران ساخته شده، با توانایی رفتن روی آنتن و بازگشت به نسخهٔ خلوت.
آثار و همکاری‌ها
md2band مبدأ گروه است. «یه نفر» و «جاده سپید» مبدأ تیتراژ برنامهٔ بعضی‌ها هستند. «یادش بخیر» مبدأ ماه عسل است. «عاشقت می‌شم» مبدأ سریال گسل است. «مستند» مبدأ آلبوم رسمی است. «بهترین روزام» کالکشن تک‌آهنگ. دوئت‌ها و همکاری‌ها در نواک و بیتوته پراکنده‌اند: حمید گودرزی در «پاییز برگشته» تیتراژ برنامهٔ من و شما؛ امیر عظیمی در «قصه»؛ محمدرضا مقدم در «بسپار به من»؛ عارف تشکری در «خواب دیدم»؛ ایمان قیاسی؛ نیکسان در «کار ما دوتا تمومه»؛ امیرعباس گلاب و علیرضا آذر؛ محمد رشیدیان به‌عنوان امتداد خط قدیمی. آهنگسازی برای اصفهانی، تاجیک، صادقی، فرزین، جهانبخش و در گفت‌وگو خواجه‌امیری، ستون پنهان کارنامه است: قطعاتی که صدای او نیستند اما ملودی‌اش هستند.
ایمان تیموریان تنظیم تیتراژها را به ارکستر و آنتن برد. یاشار خسروی و عرفان پاشا رنگ سازی «جاده سپید»اند. دانیال شاکری و امیر عرشیا در دورهٔ تمرکز روی قطعات خود در گفت‌وگوی بالاترین آمده‌اند. این نام‌ها او را داخل شبکهٔ پاپ مجاز تهران می‌گذارند نه بیرون آن. ویبریت «جنگ اعصاب»، «بازی نکن» و «مثه یه خواب» را هم در مدار محبوبیت آورده است. تداوم تک‌آهنگ در نواک تا «ادامه بده» نسخهٔ جدید، نشان می‌دهد پس از اعلام کناره‌گیری از آهنگسازی برای دیگران، انتشار با صدای خودش قطع نشده است.
جایگاه
بابایی در پاپ داخلی نمونهٔ آهنگساز-خواننده‌ای است که تلویزیون او را به خانه برد و تک‌آهنگ حجم کارنامه را ساخت. ماه عسل و گسل نام را به تقویم آنتن گره زدند؛ «مستند» تلاش برای فرم آلبوم است در بازاری که تک‌قطعه غالب است. جایگاهش با ستاره‌های فقط‌خواننده فرق دارد چون سال‌ها برای اصفهانی و صادقی و جهانبخش آهنگ ساخته است. با آهنگسازان پشت‌پرده هم فرق دارد چون از ۱۳۹۶ صریحاً اولویت را به صدای خودش داده و کاتالوگ نواک این ادعا را پشتیبانی می‌کند. در نقشهٔ گوشه میان پاپ تیتراژ و پاپ تک‌آهنگ تهران است: گیتار دبیرستان، کلام آذر، تنظیم تیموریان، بعد استقلال نسبی خوانندگی.
اعلام خستگی از آهنگسازی برای دیگران را باید جدی گرفت نه به‌عنوان قهر. کارنامه نشان می‌دهد سفارش تصویر و دوئت ادامه یافت، اما روایت رسمی او خواننده است. «بهترین روزام» به‌عنوان مجموعه، خودآگاهی کاتالوگ تک‌آهنگ را هم نشان می‌دهد: قطعات جدا را زیر یک نام جمع کردن.
شنیدن در گوشه
شنیدن را از خط تیتراژ شروع کنید: «یه نفر» و «جاده سپید» برای بعضی‌ها، «یادش بخیر» برای ماه عسل، «عاشقت می‌شم» برای گسل. نسخهٔ پیانو عاشقت می‌شم را جدا بگذارید تا صدا بدون دیوارهٔ سریال معلوم شود. «فرار کردم»، «امکانش هست» و «اومدی پیشم» تک‌آهنگ‌های پرتکرار زندگینامه‌اند. از فهرست نواک «ادامه دار»، «بانو»، «چشم سیاه» و «جنگ اعصاب» چهار گوشهٔ شنیدن اخیرند. «اذان» را برای همکاری آذر بشنوید. دوئت «قصه» با امیر عظیمی و «پاییز برگشته» با گودرزی شبکهٔ همکاران را نشان می‌دهند. آلبوم «مستند» را یک‌نفس بشنوید و «بهترین روزام» را به‌عنوان نقشهٔ تک‌آهنگ‌های جمع‌شده. اگر مبدأ گروه می‌خواهید، رد رشیدیان را در کاتالوگ نواک دنبال کنید. آنچه در گوشه می‌ماند پاپ تهران است که از md2band آمد، روی آنتن ماه عسل و گسل نشست و با مستند و ده‌ها تک‌آهنگ خواننده ماند.
این مقاله از منابع عمومی نوشته شده؛ متن ترانه بازنشر نمی‌شود.
