بیتلز یا بیتلها (به انگلیسی: The Beatles) گروه موسیقی راک انگلیسی بود، که در سال ۱۹۶۰ در لیورپول تشکیل شد. اعضای اصلی آن جان لنون، پل مککارتنی، جورج هریسون و رینگو استار بودند. آنها بهطور گسترده تأثیرگذارترین گروه در موسیقی عامهپسند غرب دانسته میشوند و در گسترش پادفرهنگ دهه ۱۹۶۰ و شناخت موسیقی عامهپسند بهعنوان شکل هنری نقشی اساسی داشتند. موسیقی آنها که ریشه در اسکیفل، بیت و راک اند رول دهه ۱۹۵۰ داشت، با عناصر موسیقی کلاسیک و پاپ سنتی به روشهایی ابتکاری تلفیق شد. این گروه همچنین در سبکهای متنوع موسیقی، از فولک و موسیقی هندی گرفته تا سایکدلیک و هارد راک به نواختن پرداخت. بیتلز به عنوان پیشگامانی در ضبط، ترانهسرایی، تولید موسیقی و ارائه هنری، بسیاری از جنبههای صنعت موسیقی را متحول کردند و اغلب بهعنوان رهبران جوانان و جنبشهای اجتماعی-فرهنگی آن دوره شناخته میشدند. از سال ۱۹۶۰، بیتلز به رهبری لنون و مککارتنی، که بهعنوان ترانهسرایان اصلی شناخته میشدند و از گروه قبلی لنون به نام کوآریمن منشعب شده بود، با اجرا در کلابهای شبانه شهرهای لیورپول و هامبورگ، به شهرت رسید. در ابتدای کار، استوارت ساتکلیف بهعنوان نوازندهٔ گیتار بیس در گروه حضور داشت. هسته اصلی سهنفره گروه، شامل لنون، مککارتنی و هریسون، از سال ۱۹۵۸ با چندین درامر، از جمله پیت بست، همکاری داشتند. اما در سال ۱۹۶۲، از رینگو استار دعوت کردند تا بهعنوان درامر به گروه بپیوندد. مدیر گروه، برایان اپستاین، آنها را به یک گروه حرفهای تبدیل کرد و جرج مارتین مسئولیت تهیهکنندگی آثارشان را بر عهده گرفت. بیتلز پس از امضای قرارداد با ئیامآی، موفقیتشان در انگلستان را بهطور چشمگیری گسترش دادند و با انتشار «دوستم بدار» در سال ۱۹۶۲ به موفقیت بزرگی دست یافتند. با افزایش محبوبیت بیتلز و ایجاد هیجانی شدید در میان طرفداران که به نام «بیتلمانیا» (Beatlemania) شناخته میشد، این گروه لقب «چهار شگفتآور» (The Fab Four) را دریافت کرد. همچنین، گاهی به شوخی از افرادی مانند اپستاین (مدیر گروه)، مارتین (تهیهکننده) یا سایر اعضای تیم همراه گروه، بهعنوان «پنجمین بیتل» یاد میشد. بیتلز تا اوایل سال ۱۹۶۴ به ستارگان بینالمللی تبدیل شدند و به موفقیتهای بیسابقهای از نظر تجاری و هنری دست یافتند.
